شکل و شمایل جدید

سلام بر دوستان عزیز

خوشبختانه از وبلاگ طراوت بهار رفع هک شد. این شکل و شمایل جدید آن است که اکنون می بینید.

موفق باشید

حمید طراوتی

مدیر عامل

موسسه زیست محیطی طراوت بهار

از شمار دو چشم یک تن کم/ وز شمار خرد هزاران بیش

کامبیز بهرام سلطانی، بزرگمرد محیط زیست درگذشت

هفته گذشته جسم رنجور کامبیز بهرام سلطانی تاب ادامه حیات نیاورد و او صحنه زندگی ناپایدار را که برای پایدار کردن محیط زیستش بسی قلم و فریاد زده بود برای همیشه ترک گفت. جانی بی قرار داشت و خلوص گرایانه هیچ گونه تعرض ولو اندک را به ساحت محیط زیست ، که ساحت حیات است، بر نمی تافت و با تمام وجود و صرفنظر از عواقبی که برای زندگیش داشت با آن در می افتاد. درگذشت نابهنگامش ضایعه ای برای محیط زیست ایران و  برنامه ریزی زیست محیطی است.

یادش گرامی باد

حمید طراوتی

با اعتذار به اطلاع دوستان و علاقمندان و بازدید کنندگان محترم می رسانم که ، متاسفانه سایت طراوت بهار هک شده است. سعی می کنیم بزودی این مشکل را برطرف کنیم. 

موفق باشید 

حمید طراوتی

مدیر عامل

موسسه زیست محیطی طراوت بهار

هزار کیلو متر با یک باک پر از برق. معجزه در خودرو برقی

فرق بین خود رو های برقی و بنزینی این است که برای استفاده از اولی شما ناچارید هر چند گاه یک بار به خانه برگردید و باتری خود رو را شارژ کنید. خود ر های برقی جدید با برق منزل پر می شوند و این خود نعمتی است. دیگر نیازی به رفتن به پمپ بنزین نیست. اما اگر بخواهی مسافتی طولانی بروی چه؟ نمی شود که هر لحظه به خانه برگشت و باتری را شارژ کرد. اما اگر با یک شارژ بتوانی 1600 کیلومتر راه بروی چه می کنید؟ اخیرا یک نوع خودرو آزمایش شده  که 1600 کیلومتر مسافت را فقط با یک باک پر طی کرده. این معجزه است.

هفته گذشته محققان دانشگاه آفنبرگ آلمان رکورد را شکستند. خودرو اشلواسپکت ( که در زبان عامیانه به معنای کسی است که زیاد می نوشد) در دانشگاه علوم کاربردی آفنترگ

یک ایالت برابر یک جهان

ایالت آیووای آمریکا از کانادا بیش تر غله تولید می کند و در تولید سویا چین را به چالش کشیده است.

ایالت آیووای آمریکا یک ابر قدرت کشاورزی است و همزمان هم از نظر تولید غله از کانادا پیشی گرفته و هم در تولید سویا با چین به رقابت برخاسته است.  بله این واقعیت دارد و اشتباه عددی نیست.

سال گذشته کشاورزان آیووا 55 میلیون تن غله تولید کردند حال آن که مجموع تولید کانادا 45 میلیون تن بود. ظرف پنج سال گذشته آیووا بطور متوسط سالانه 57 میلیون غله تولید کرده در حالی که متوسط تولید غله کانادا 49 میلیون بوده است.

کانادا 7.5 میلیون هکتار زمین زیر کشت غله دارد که بخش عمده آن زیر کشت گندم است اما آیووا 3.2 میلیون هکتار زیر کشت دارد که تقریبا تمام آن به تولید ذرت اختصاص یافته. اختلاف بین میزان عملکرد آنها در هر جریب عظیم است.  در کانادا  عملکرد 5.6  تن در هر هکتار گندم و در آیووا 16 تن در هر هکتار ذرت است.

در سال 2010 آیووا 13 میلیون تن سویا تولید کرد حال آن که تولید چین 15 میلیون تن بود. در حالی که در آیووا 2.5 میلیون هکتار زمین زیر کشت سویاست،  در چین 22 میلیون هکتار زمین صرف این کشت شده. عملکرد در هر هکتار در آیووا 5.6 تن است که دو برابر عملکرد 2.8 تنی چین است.

نتیجه نهایی آن که  آیووا که در قلب کمر بند ذرت ایالات متحد واقع شده یک قطعه زمین فوق العاده بارور است. این ایالات موجب شده ایالات متحد که تنها 4 درصد جمعیت جهان را دارد بتواند 40 درصد ذرت جهان  و 35 درصد سویای جهان را تولید کند.

ده بالا و خشکسالی

در بانک به دوستی یزدی برخورد کردم که مدتها بود او را ندیده بودم. سخن از همه جا رفت تا کشیده شد به ده بالا و خاطرات من از آنجا. ناگهان دوستم گفت تازگی ها به آنجا رفته ای ؟

شاید هفت هشت سالی هست نرفته ام.

پس خبر نداری؟

از چی؟

گفت الان دیگه با تانکر آب می برند ده بالا. آب نداره.

خیلی بر من گران آمد. ده بالا. زیبا ترین کوه پایه یزد. دامنه  شیرکوه غول پیکر. آن بزرگ مستقل زاگرس. دیگر آب ندارد!! یادم آمد از باغ های آنجا. استخر های پر آب و آب سرد و پاکیزه آن که هوای خنک آن را تکمیل می کرد. و  چه رویایی بود آن . ناگهان ” یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو”. چه کردیم با آن؟!

همین چند روز پیش تکان دیگری به من وارد شد. نامه ای از طریق کامپیوتر دریافت کردم که در آن عکسی تکان دهنده بود. زن و بچه و کوچک و بزرگ داشتند وسط زاینده رود و زیر سی و سه پل با کفش مهمانی راه می رفتند. اثری از آب نبود.

رود زیبای زاینده رود، خشک خشک با شیار های بد شکل خاک کفش و با نفرت به همه نگاه می کرد. گویی می گفت ببینید با من چه کردید.

چندی پیش تر هم عکس هایی از آنچه پیش تر از آن دریاچه ارومیه نام داشت منتشر شد که جمعی را متحیر و در غم این عزیز از دست رفته محزون کرد. دریاچه ارومیه بیستمین دریاچه بزرگ جهان، دومین دریاچه بزرگی است که پس از دریاچه آرال یا خوارزم قدیم به این سرتوشت شوم دچار می شود که بستر آن از نمک پوشیده شود و باد ناموافق طعم شور آن را همه جا بپراکند و هر پوشش سبزی را برافکند و بنیاد هر گونه حیات آبزی را با سیل فنا کننده نمک براندازد.

یا خود فکر کردم، هامون را که 1800 کیلومتر مربع وسعت داشت از قبل از دست داده ایم. دریاچه پریشان هم که از غم خویش پریشان است و “دوست داران زمین” زمین های اطراف آن را گرفته اند و پیوسته در  آنها چاه می کنند تا خانه بنا کنند و جیفه ای بیاندوزند. دریاچه گهر هم که به زباله دان درود تبدیل شده و چنان منظر غم انگیزی به خود گرفته که دیدن عکس آن هم برای کسی که سال ها پیش شبی را در کنار آن صبح کرده دلخراش است. پس چه خواهد شد. به سوی کجا می رویم؟ و به قول شاعر: ” به کجا چنین شتابان” می رویم؟

“به کجا می روم آخر ننمایی وطنم”.

چند سال پیش شرکت انرون ( ENERON ) در آمریکا ورشکست شد. همه از سقوط این غول عظیم اقتصادی که با کورپوراسیون های بزرگی مانند شل، استاندارد اویل و دیگران رقایت می کرد و در برخی عرصه ها پیشتاز صنایع جهان بود تعجب کردند. شرکت ورشکست شد و صد ها هزار تفر سهام دار آن به خاک سیاه نشستند و همه پس انداز خود را از دست دادند. علت آن بود که شرکت پیوسته دارایی های خود را می فروخت و به سهام داران سود های خوبی پرداخت می کرد. اما وقتی دارایی های آن ته کشید ناچار شد به سهام داران بگوید که سهام آنها ارزشی ندارد. این همان جایی است که ما به سوی آن می رویم. دارایی های طبیعی خود را که نعماتی است در دست ما فدای رشد کوتاه مدت می کنیم. به جای آن که سرمایه را نیک نگهداریم و از سود آن استفاده کنیم. خود سرمایه را مصرف می کنیم. تعدادی خانه اینجا، مقداری زمین کشاورزی آنجا. کارخانه ای پر سود نزدیک یک دریاچه آب شیرین، ویلا هایی زیبا بر فراز آبخیزی بلند و غیره. اما پس از چندی- چندی که چندان هم دور نیست- دیگر دارایی ما از دست رقته است و هیچ چیز در دست نداریم. زان پس دیگر باید فقط برای حفظ خود هزینه کنیم. طبیعت مشتش را بر سر و روی ما می کوبد و می گوید ” چون تو با من نیستی دیگر مباش”. دیگر از جنگل به جای چوب سیل می آید و از دریاچه به جای آب نمک .

ظاهرا کسی گوشش در این غوغای آب و نان به فکر این حرف ها نیست. اما از قضا آب و نان به همین حرف ها وابسته است.

“من زغال سنگ هستم ، انرژی هم اکنون” تبلیغ جمهوری خواهان و طرفداران کربن به نفع زغال سنگ.

“من زغال سنگ هستم ، انرژی هم اکنون” تبلیغ جمهوری خواهان و طرفداران کربن به نفع زغال سنگ.

به گزارش وبلاگ یی وی ویند بلاگ، شرکت توسعه زیر بنا که دولت بنگلادش آن را از نظر مالی حمایت می کند تا کنون 993000 واحد انرژی خورشیدی را در منازل بنگلادشی ها بطور رایگان نصب کرده و قصد دارد تا سال 2014 تعداد افرادی را که در این کشور در منازل خود از خدمات انرژی خورشیدی بهره مند می شوند به 5 میلیون نفر افزایش دهد.

هندوستان نیز پروژه بسیار بزرگی را برای خورشیدی کردن برق کشور در دست دارد که هم اکنون در مجلس آن کشور تحت بررسی است. در باره جزئیات این پروژه نظر به اهمیت آن خواهیم نوشت. نرخ رشد انرژی های نو در چین نیز یکی از بالاترین نرخ های جهان است.

با این اوصاف ایالات متحد از هر سه این کشور ها عقب خواهد افتاد. نگاهی به آخرین تبلیغ دار و دسته های طرفدار زغال سنگ نشان می دهد که عقیده جمهوری خواهان که مجله “ابژکتیویست”  آن را منتشر می کند در باره آینده آمریکا چگونه عقیده ای است.  این تبلیغ می گوید ” من زغال سنگم، نیروی  هم اکنون” و این هم تفصیل آن:

” در ایالات متحد ( و نیز در سراسر جهان)  زغال سنگ _ نیروی هم اکنون_ یعنی شغل و زندگی بهتر. عجیب این که طرفداران افراطی محیط زیست و سازمان حفاظت محیط زیست کشور پیوسته تلاش می کنند تا این صنعت مهم را نابود کنند. همین امروز به جنبش فهم عامه بپیوندید. به ما بپیوندید و همراه ما بگویید ” من زغال سنگم” با من تکرار کنید “من زغال سنگم” . حالا احساستون بهتر نشد؟

انگار که این همه تغییر در آب و هوا و این همه سیل و توفان غیر عادی هیچ اثری بر ذهن این آقایان ثروتمند ساکن ایالت های زرد آمریکا نداشته است. یاد امیل زولا به خیر . برویم یک بار دیگر کتاب ژرمینال را بخوانیم.

حمید طراوتی

زلزله ژاپن، خشم كره زمين، رنج بي پايان انساني، مقهور شدن تكنولوژي

ابتدا زلزله بود، گفتيم ژاپن عادت دارد. دو شب قبل از آن زلزله اي 7.5 ريشتري آمده بود و كسي ككش نگزيده بود و فقط  كمكي اندك قطار ها تاخير كرده بودند. گفتيم ژاپن آماده است و براحتي از كنار آن عبور خواهد كرد. اگر جاي ديگري چنين زلزله اي مي آمد، مثلا خداي نكرده در هر جاي ايران، ممكن بود تلفات ميليوني بدهد. اما ژاپني ها چيز ديگرند.

سپس سونامي آمد.  زمين در زير دريا جابجا شد تا بگويد كه تمام جهان يك پديده است . كه بگويد كل حقيقت است. امواج مرتفع با ارتفاع ده متري خود همه چيز را بلعيدند. اتوموبيل و قايق و كشتي همه مانند پركاه از روي زمين بلند شد و به حركت درآمد. لشگري از كالاهاي سنگين وزن توليد مردم ژاپن به حركت درآمد. آنچه ژاپني هاي كوشا طي سال ها ساخته بودند طي چند ساعت  بلعيده و تخريب شد.

انگار اين همه مصيبت بس نبود، پرتو اتمي هم اضافه شد. نيروگاه اتمي شهر زلزله زده منفجر شد. راكتور شماره يك و دو و سپس سه و چهار يكي پس از ديگري منفجر شد. وحشت اتمي بر هراس بي خانماني و گرسنگي پيشي گرفت. سابقه وحشتناك هيروشيما در ذهن ها زنده شد. افسانه قدرت تكنولوژي ژاپن فرو ريخت.  ژاپني ها احساس كردند كه

” ز منجنيق فلك تيغ فتنه مي بارد”. سوداي تسلط بر طبيعت همه را مجنون كرده بود. ناگهان همه چيز عوض شد. به قول مولانا:

چه دانستم كه اين سودا مرا زين سان كند مجنون/ دلم را دوزخي سازد دو چشمم را كند جيحون/

چه دانستم كه سيلابي مرا ناگاه بربايد/ چو كشتي اندر اندازد ميان قلزم پر خون/

زند موجي بر آن كشتي كه تخته تخته بشكافد/ كه هر تخته فرو ريزد به گردش هاي گوناگون/

نهنگي هم بر آرد سر خورد آن آب دريا را/ چنان درياي بي پايان شود بي آب چون هامون/

نهنگ تشعشعات اتمي هم سر برآورد و همه را ترساند. اين هم كافي نبود انگار. سرمايي سخت هم آمد و دست و پاي كمك رسانان را بست.

زلزله ژاپن و سونامي و انفجار اتمي پس از آن كه دومين اقتصاد بزرگ جهان را درهم كوبيد درس بزرگي به جهانيان داد: با تكنولوژي تا بي نهايت نمي توان رفت.

طبيعت آستانه ها و محدوديت هايي دارد. بايد آنها را رعايت كرد. اگر از آستانه تحمل طبيعت بگذريم حتي اگر پيشرفته ترين فن آوري را نيز، مانند ژاپن، داشته باشيم سرانجام طبيعت را به واكنش خواهيم برانگيخت. طبيعت آرام است اما قوانين محكمي بر آن حاكم هستند.  نمي توان براي مدت زيادي آنها را زير پا گذاشت و از طبيعت واكنش نديد. ژاپن كشوري است كه در آن 127 ميليون نفر در منطقه اي  به وسعت  378  كيلومتر مربع (‌كه  يك پنجم مساحت ايران است)‌ زندگي مي كنند. 73 درصد مساحت كشور كوهستاني است و زمين مسطح در آن بسيار كم است. پس جمعيتي انبوه در مساحتي اندك فشرده شده است. در سراسر جهان بخش بزرگي از جمعيت در 60 كيلومتري ساحل دريا زندگي مي كند و ژاپن نيز از اين قاعده مستثني نيست. انبوه جمعيت و بارگذاري صنعتي و مسكوني سنگين به اضافه كاربرد وسيع انرژي اتمي زمينه را براي وضعيت وخيم كنوني ژاپن فراهم كرده است. اين تجربه نشان داد كه ايمن ترين نيروگاه ها هم ايمن نيستند.

زلزله و تسونامي و پرتوزايي اتمي ژاپن واقعه اي است كه بر سرنوشت تمام جهان تاثير خواهد گذاشت و موجب تغيير بسياري از سياست هاي جهاني خواهد شد. اين يكي را مي توان به فال نيك گرفت.

حميد طراوتي

يك خشكسالي ديگر و …..

نوشته لستر براون

يك قدم مانده به بحران غذا!

در اوايل ژانويه سال 2011 ( يك ماه پيش)‌ سازمان خواربار و كشاورزي سازمان ملل (فائو) گزارش داد كه شاخص قيمت مواد غذايي جهان در ماه دسامبر به بالا ترين سطح خود در تاريخ رسيده و حد نصاب قبلي را كه در جريان افزايش قيمت سال 2008-2007 به دست آمده بود پشت سر گذاشته است. از آن تكان دهنده تر اين كه در سوم فوريه (قريب 15 روز قبل) فائو اعلام كرد كه حد نصاب دسامبر در ماه ژانويه شكسته شده و در اين ماه قيمت ها 3 درصد ديگر افزايش يافته اند.

آيا اين افزايش قيمت در ماه هاي آينده هم ادامه خواهد يافت؟ همه چيز حكايت از آن دارد كه قيمت ها باز هم افزايش خواهد يافت و جهان را به قلمروي ناشناخته اي از رابطه بين قيمت مواد غذايي و ثبات سياسي خواهد برد. اكنون همه چيز به محصول غله امسال بستگي دارد. كاهش  قيمت ها به سطحي قابل تحمل تر مستلزم آن است كه امسال محصول خيلي خوبي داشته باشيم. محصولي بيش از محصول بي سابقه سال 2008 ميلادي كه دست در دست ركود اقتصادي جهان توانست صعود قيمت مواد غذايي سال 2008-2007 را مهار كند.

اگر امسال سال بد محصولي باشد. قيمت مواد غذايي به همان سطح غير قابل تصور قبل باز خواهد گشت. شورش هاي ناشي از غذا چند برابر خواهد شد، ناآرامي سياسي گسترش خواهد يافت و حكومت ها سقوط خواهند كرد. دنيا اكنون فقط يك محصول بد با هرج و مرج در بازار غله فاصله دارد.

اگر دراز مدت تر نگاه كنيم مي بينيم كه افزايش سريع توليد مواد غذايي پيوسته دشوار تر مي شود زيرا رونق كاذب (‌باد كنكي) توليد غذا كه بر استفاده بيش از حد از آبهاي زير زميني متكي بود مرتبا توان خود را از دست مي دهد و در اثر آن محصول غله بسياري از كشور ها پيوسته كاهش مي دهد. در همين حال افزايش بي ثباتي آب و هوا،‌ از جمله بروز حوادث آب و هوايي بيش تر و شديد تر، توسعه توليد مواد غذايي را فوق العاده مشكل مي كند.

در چند دهه اخير حدود 18 كشور جهان توليد مواد غذايي خود را از طريق استفاده بيش از حد از آبخوان ها براي آبياري محصولات خود افزايش داده اند. از جمله آنها مي توان به چين، هند، و ايالات متحد يعني سه توليد كننده بزرگ غله جهان اشاره كرد. آنگاه كه اين توليد كاذب منتفي شود، در برخي از كشور ها توليد بشدت كاهش خواهد يافت. در برخي ديگر فقط رشد توليد كند خواهد شد. در عربستان كه بيش از 20 سال در توليد گندم خود كفا بود اكنون توليد پيوسته كاهش مي يابد و احتمالا ظرف يك دو سال آينده كاملا از بين خواهد رفت زيرا آبخوان فسيلي كشور كه تجديد نشدني است تهي شده است.

در سوريه و عراق محصول غله آهسته آهسته كاهش مي يابد زيرا پيوسته چاه هاي آب خشك مي شوند. در يمن سطح سفره هاي آب زير زميني در سراسر كشور پيوسته پايين تر مي رود و چاه ها خشك مي شود. از ميان رفتن اين توليدات كاذب موجب شده خاورميانه اولين منطقه جغرافيايي جهان باشد كه در آن تهي شدن آبخوان ها پيوسته از محصول غله مي كاهد.

هرچند اين كاهش محصول خاورميانه قابل ملاحظه است، بزرگ ترين اقتصاد هاي بادكنكي مبتني بر مصرف بيش از حد آب را هند و چين تشكيل مي دهند. مطالعه اي كه بانك جهاني انجام داده نشان مي دهد كه 175 ميليون نفر از مردم هند با غله اي تغذيه مي شوند كه از تلمبه كردن بيش از حد آب به دست مي آيد. در چين 130 ميليون نفر از اين طريق تغذيه مي شوند. گسترش كمبود آب در اين دو غول جمعيتي افزايش توليد مواد غذايي را براي اين دو كشور بسيار مشكل كرده است.

ادامه دارد

جهان بر لبه پرتگاه World on the edge

حقايقي سريع برگرفته از كتاب ” جهان بر لبه پرتگاه” نوشته لستر براون

ما با مسايلي روبروئيم كه فوق العاده پيچيده اند و بي نهايت فوريت دارند. آيا خواهيم توانست نظام مند بيانديشيم و اين تفكر را لباس سياست بپوشانيم؟ آيا خواهيم توانست پيش تر از رسيدن به لبه پرتگاه تغيير جهت دهيم. در اينجا به حقايقي چند كه در اين كتاب بيان شده نگاه مي كنيم:

• امشب 219000 نفر آدم جديد بر سر سفره ما هستند كه ديشب وجود خارجي نداشتند. بسياري از آنها بشقابشان خالي است.

• اگر گرماي تابستان امسال ( 2010)‌ به جاي مسكو در شيكاگو رخ مي داد، 40 درصد از محصول 400 تني غله ايالات متحد نابود مي شدو قيمت غلات شديدا افزايش مي يافت.

• درجه حرارت منطقه قطب شمال از جمله آلاسكا، كاناداي غربي و روسيه شرقي، طرف نيم قرن گذشته در زمستان ها 7 درجه فارنهايت افزايش يافته. اين افزايش بي سابقه درجه حرارت زمستاني قطب، به رغم برف و سرماي زمستان اروپا و آمريكاي شمالي، چنان تغييراتي در الگو هاي اقليمي ايجاد مي كند كه بر تمام كره زمين تاثير خواهد گذاشت.

• نيمي از مردم جهان در كشور هايي مي زيند كه در آنها سطح سفره هاي آب زير زميني به سبب تهي شدن آبخوا ن ها پيوسته سقوط مي كند. از آنجا كه 70 درصد آب مصرفي جهان صرف آبياري مي شود، كمبود آب معنايي جز كمبود مواد غذايي نخواهد داشت.

• توفان كاترينا در نيو اورلئان ، سيل پاكستان، گرماي تابستان مسكو، رانش زمين در چين و سيل اخير استراليا همگي درد زخم هاي زمين است كه با فريادي خشم آلود از دهان زمين بيرون مي آيد.

• در صنعا، پايتخت يمن، كه دو ميليون نفر جمعيت دارد سفره هاي آب زير زميني چنان سقوط كرده كه شير هاي آب تنها هر 4 روز يك بار آب دارند. در شهر تاييز شيرها هر 20 روز يكبار آب دارند.

• سريع ترين روند حركت دولت ها روند ايجاد دولت هاي بي اقتدار است. دولت هايي كه تنها اسما دولت هستند اما از ارائه هر گونه خدمات به مردم خود عاجزند. در اين كشور ها قدرت در دست سران قبايل، رهبران قومي، دسته هاي مسلح و امثالهم است. 20 دولت اول بي اقتدار جهان دولت هايي هستند كه پيوسته دارايي هاي طبيعي خود – جنگل ها، مراتع ، خاك ، منابع زير زميني آب-  را تهي مي كنند تا جمعيت رو به رشد خود را  نگاهدارند.

• بين سال 2007 تا 2010 مصرف زغال سنگ ايالات متحد 8 درصد كاهش يافت. طي همان دوره 300 نيروگاه جديد بادي پا بر عرصه وجود گذاشت كه 21000 مگاوات بر ظرفيت توليد انر‍ژي بادي اين كشور افزود. ( جهت مقايسه بد نيست بدانيم ظرفيت نيروگاه گازي مشهد 500 مگا وات است)

• الجزاير در صحاري وسيع خود آن قدر انرژي خورشيدي قابل بهره برداري دارد كه به تنهايي مي تواند انرژي مود نياز تمام جهان را تامين كند.

با همين فن آوري ها و سرمايه هاي موجود مي توانيم از شر گرسنگي، بيماري ، بي سوادي و فقر راحت شويم. مي توانيم خاك، جنگل ها و منابع شيلات را احيا كنيم.  مي توانيم جامعه اي جهاني بسازيم كه در آن نياز هاي اساسي همه انسان ها برآورده شود. جهاني كه به ما اجازه خواهد داد كه خود را انسان متمدن بناميم.

لستر براون ، نويسنده كتاب